Bugün Iliyagulersen sayfasında “Crobu’yu kim icat etti” üzerine hazırladığımız içeriği sizlerle buluşturuyoruz.
Kayseri’nin Soğuk Akşamında Başlayan Hikâye
Kayseri’de kış erken gelir. İnsan daha sabah uyandığında bile nefesinin havada buhar olduğunu görür ve günün ağırlığını omuzlarında hisseder. O gün de öyle bir gündü. Sokaklar sessiz, rüzgâr keskin, insanlar aceleciydi. Ben ise her zamanki gibi defterimi koltuğumun altına sıkıştırmış, eski çarşının arka sokaklarında yürüyordum. Bir şey arıyordum ama ne olduğunu ben de tam bilmiyordum.
Son zamanlarda içimde garip bir boşluk vardı. Sanki bir şey eksikti ama adı konulamıyordu. İnsan bazen en çok kendine yabancı olur ya, işte öyle bir dönemdeydim. Ne yazsam eksik kalıyor, ne hissetsem yarım kalıyordu.
O gün bir sahaf dükkânına girdim. Kapıyı açınca içeriden gelen eski kâğıt kokusu yüzüme çarptı. Raflar eğilmiş, kitaplar üst üste yığılmıştı. Yaşlı adam gözlüğünün üstünden bana baktı ama konuşmadı. Sanki burada kelimeler gereksizdi.
Tam çıkacakken köşede ince bir defter gördüm. Üzerinde solmuş bir yazı vardı: “Crobu notları.”
O an içimde bir şey kıpırdadı. Crobu… İlk kez duyuyordum. Ama garip bir şekilde tanıdık gelmişti. Sanki bir yerlerde unuttuğum bir kelimeydi.
Crobu’nun İzini Sürerken
Defteri aldım. Eve dönerken elim titriyordu. Sanki sıradan bir şey değil de, geçmişimden kopup gelmiş bir parça taşıyordum.
Eve girer girmez defteri açtım. Sayfalar sararmıştı. İlk sayfada tek bir cümle vardı:
“Crobu, insanın içindeki eksik parçayı tamamlamak için değil, onu hatırlatmak için vardır.”
O an kalbim sıkıştı. Ne demekti bu? Eksik parça… Hatırlamak…
Sayfaları çevirdikçe bir isim dikkatimi çekti: “M. Aydın.”
Kimdi bu adam? Crobu’yu kim icat etmişti? Defterde bilimsel çizimler, yarım kalmış formüller ve duygusal notlar vardı. Ama hiçbir şey net değildi. Sanki biri bilerek geride iz bırakmış ama tamamlamamıştı.
O gece uyuyamadım. Defteri başucuma koydum ve tavana baktım. İçimde garip bir umut vardı. Uzun zamandır hissetmediğim bir şeydi bu.
Geçmişin İçinden Gelen Ses
Ertesi gün annemi aradım. Ona Crobu’dan bahsetmedim. Sadece “M. Aydın diye birini tanıyor musun?” dedim.
Sessizlik oldu.
Sonra annem derin bir nefes aldı. “O isim… babanla ilgili eski bir defterde geçmişti.”
Kalbim bir an duracak gibi oldu.
Babamı küçük yaşta kaybetmiştim. Onu hatırladıkça içimde hep yarım kalmış bir hikâye hissi oluşurdu. Ama Crobu’nun onunla bağlantılı olması… bunu hiç beklemiyordum.
O an içimdeki boşluk büyüdü ama aynı zamanda bir şey de doğdu: merak değil, daha derin bir his… sanki bir kapı aralanıyordu.
Crobu’nun Gölgesinde Bir Baba Hikâyesi
Annem ertesi gün eski bir kutu getirdi. Kutunun içinden sararmış fotoğraflar, mühürlü zarflar ve eski bir ses kayıt cihazı çıktı.
“Baban bunu bırakmıştı,” dedi.
Ellerim titreyerek cihazı açtım. Cızırtılı bir ses odayı doldurdu. Babamın sesi…
“Eğer bunu dinliyorsan, Crobu hâlâ tamamlanmamış demektir.”
Nefesim kesildi.
Crobu bir icat mıydı? Bir cihaz mı? Yoksa daha başka bir şey mi?
Babam devam ediyordu:
“Crobu, insanların kaybettiklerini geri getirme aracı değil. Onlara kaybettiklerini neden kaybettiklerini gösteren bir sistem…”
O an gözlerim doldu. Çünkü ilk kez babamı gerçekten dinliyormuş gibi hissettim. Yıllardır sadece bir fotoğraf olan adam, sanki o odadaydı.
Ama en büyük soru hâlâ oradaydı:
Crobu’yu kim icat etmişti?
M. Aydın’ın Sessiz Günlüğü
Sahafa geri döndüm. Yaşlı adam beni tanımış gibi başını salladı. Defteri masaya koydum.
“Bunu kim bıraktı?” diye sordum.
Adam uzun süre sustu. Sonra yavaşça konuştu:
“Buraya bırakan kişi çok konuşmazdı. Sadece not bırakırdı. M. Aydın… çok yalnız bir adamdı.”
İçimde bir şey çözüldü.
M. Aydın… Crobu’nun arkasındaki isim olabilirdi.
Adam devam etti:
“Onu en son gördüğümde, elinde bir cihaz vardı. İnsanların hatıralarını ölçebildiğini söylüyordu. Ama kimse ona inanmadı. Sonra kayboldu.”
Kayboldu.
Bu kelime zihnimde yankılandı.
Crobu bir efsane mi, yoksa gerçekten yarım kalmış bir icat mıydı?
Gece Yarısı Gelen Gerçeklik
O gece defteri tekrar açtım. Sayfalar arasında gizli bir katman fark ettim. İnce bir kâğıt, diğer sayfaya yapışmıştı. Nazikçe ayırdım.
Altında bir adres yazıyordu.
“Erciyes’in eteklerinde, eski gözlemevi.”
Kalbim hızlandı. Sanki biri bana “devam et” diyordu.
Sabaha kadar uyuyamadım. Aklımda tek bir şey vardı: Crobu’yu kim icat etti sorusunun cevabı orada olabilirdi.
Erciyes’in Eteklerinde Buluşma
Sabah erken saatlerde yola çıktım. Kar ince ince yağıyordu. Dağlara yaklaştıkça şehir sesi kayboldu.
Eski gözlemevine vardığımda kapı yarı açıktı. İçeri girdim.
Tozlu bir masa, kırık sandalyeler ve duvarlara çizilmiş formüller…
Ve bir ses:
“Demek geldin.”
Arkamı döndüm. Yaşlı bir adam vardı. Gözleri derindi, sesi yorgundu.
“M. Aydın…” dedim istemsizce.
Gülümsedi.
“Crobu’yu kim icat etti diye soran herkes buraya gelir.”
Kalbim deli gibi atıyordu.
“Cevap basit değil,” dedi. “Crobu tek bir kişinin icadı değil. Bir kaybın, bir acının ve bir umudun birleşimidir.”
Crobu’nun Gerçek Anlamı
Adam masaya oturdu. Ellerini birbirine kenetledi.
“Ben başladım,” dedi. “Ama yarım bıraktım. Çünkü Crobu tamamlandığında insanların geçmişiyle yüzleşmesi gerekiyordu. Ve herkes buna hazır değildi.”
O an anladım. Crobu bir makine değil, bir yüzleşmeydi.
Babamın sesi kulaklarımda yeniden çınladı:
“Crobu, kaybettiklerini neden kaybettiğini gösterir…”
Gözlerim doldu.
“Babam…” dedim.
Adam başını eğdi.
“Onu ben tanıyordum. Crobu’nun en çok etkilendiği kişilerden biriydi.”
İçimde bir şey kırıldı ama aynı anda iyileşti.
Eksik Parçanın Ağırlığı
O gün uzun süre orada kaldım. Crobu’nun çizimlerine baktım, yarım kalmış denklemleri okudum.
Ama en önemlisi, içimdeki boşluğu hissettim.
Artık o boşluk bir eksiklik gibi değil, bir hatırlama alanı gibiydi.
Crobu’yu kim icat etti sorusunun cevabı tek bir isim değildi.
Bu, bir babanın yarım bıraktığı bir hikâyeydi. Bir çocuğun yıllar sonra o hikâyeyi tamamlamaya çalışmasıydı.
Geri Dönüş ve İçimde Kalan Yankı
Önerdiğimiz İçerik: Clark ne demek Türkçe ?
Şehre dönerken hava açmıştı. Kar durmuş, güneş bulutların arasından kendini göstermişti.
Elimde defter vardı ama artık aynı defter değildi.
İçimde garip bir huzur vardı. Kaybın tamamen gitmediğini ama şekil değiştirdiğini hissediyordum.
Evimin kapısını açtığımda annem beni bekliyordu. Gözlerime baktı.
“Bulabildin mi?” dedi.
Bir an durdum.
“Evet,” dedim. “Ama düşündüğüm gibi değil.”
Çünkü Crobu bir cevap değildi.
Crobu, bir sorunun kendisiydi.
Ve ben artık o soruyla yaşamayı öğrenmiştim.